Skip to content
Kirtan Book

Sri Gauranga Stava Kalpa Vrksa

Gatim Drstva Yasya Pramada lyrics

Sanskrit lyrics with IAST diacritics, Devanagari, and English meaning.

Source
Stavavali
Language
Sanskrit
  1. Verse 1

    gatiṁ dṛṣṭvā yasya pramada-gaja-varye 'khila-janā mukhaṁ ca śrī-candropari dadhati thūtkāra-nivaham sva-kāntyā yaḥ svarṇācalam adharayac chīdhu ca vacas- taraṅgair gaurāṅgo hṛdaya udayan mām madayati

    gatim drstva yasya pramada-gaja-varye 'khila-jana mukham ca sri-candropari dadhati thutkara-nivaham sva-kantya yah svarnacalam adharayac chidhu ca vacas- tarangair gaurango hrdaya udayan mam madayati

    गतिं दृष्ट्वा यस्य प्रमदगजवर्ये ऽखिलजना मुखं च श्रीचन्द्रोपरि दधति थूत्कारनिवहम स्वकान्त्या यः स्वर्णाचलम अधरयच छीधु च वचस तरङ्गैर गौराङ्गो हृदय उदयन माम मदयति

    Whoever sees His gait and beautiful face enthusiastically spits on the grace of the most graceful elephant in rut and on the beauty of the moon. His complexion makes Him resemble a splendid golden mountain, and His words come from His lips like waves of nectar. That golden-limbed Sri Caitanya Mahaprabhu rises within my heart and maddens me.

  2. Verse 2

    alaṅkṛtyātmānāṁ nava-vividha-ratnair iva valad- vivarṇatva-stambhāsphuṭa-vacana-kampāśru-pulakaiḥ hasan svidyan nṛtyan śiti-giri-pater nirbhara-mude puraḥ śrī-gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati

    alankrtyatmanam nava-vividha-ratnair iva valad- vivarnatva-stambhasphuta-vacana-kampasru-pulakaih hasan svidyan nrtyan siti-giri-pater nirbhara-mude purah sri-gaurango hrdaya udayan mam madayati

    अलङ्कृत्यात्मानां नवविविधरत्नैर इव वलद विवर्णत्वस्तम्भास्फुटवचनकम्पाश्रुपुलकैः हसन स्विद्यन नृत्यन शितिगिरिपतेर निर्भरमुदे पुरः श्रीगौराङ्गो हृदय उदयन मां मदयति

    As He danced before the Ratha-yatra chariot, Caitanya Mahaprabhu pleased Lord Jagannatha by decorating Himself with the nine jewels of the sattvika-bhava ecstasies, namely paleness, becoming stunned, stuttering, trembling, shedding tears, horripilation, laughing, perspiring, and dancing. That golden-limbed Sri Caitanya Mahaprabhu rises within my heart and maddens me.

  3. Verse 3

    rasollāsais tiryag-gatibhir abhito vāribhir alaṁ dṛśoḥ siñcal lokān aruṇa-jala-yantratva-mitayoḥ mudā dantair daṣṭvā madhuram adharaṁ kampa-calitair naṭan śrī-gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati

    rasollasais tiryag-gatibhir abhito varibhir alam drsoh sincal lokan aruna-jala-yantratva-mitayoh muda dantair dastva madhuram adharam kampa-calitair natan sri-gaurango hrdaya udayan mam madayati

    रसोल्लासैस तिर्यग्गतिभिर अभितो वारिभिर अलं दृशोः सिञ्चल लोकान अरुणजलयन्त्रत्वमितयोः मुदा दन्तैर दष्ट्वा मधुरम अधरं कम्पचलितैर नटन श्रीगौराङ्गो हृदय उदयन मां मदयति

    Trembling as He danced before Lord Jagannatha’s chariot, Lord Caitanya staggered about in ecstasy, sprinkling everyone with water from the reddish syringes of His eyes and joyfully biting His charming lips with His teeth. That golden-limbed Sri Caitanya Mahaprabhu rises within my heart and maddens me.

  4. Verse 4

    kvacin miśrāvāse vraja-pati-sutasyoru-virahāt ślathāt chrī-sandhitvād dadhad adhika-dairghyaṁ bhuja-padoḥ- luṭhan bhūmau kākvā vikala-vikalaṁ gadgada-vacā rudan śrī-gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati

    kvacin misravase vraja-pati-sutasyoru-virahat slathat chri-sandhitvad dadhad adhika-dairghyam bhuja-padoh- luthan bhumau kakva vikala-vikalam gadgada-vaca rudan sri-gaurango hrdaya udayan mam madayati

    क्वचिन मिश्रावासे व्रजपतिसुतस्योरुविरहात श्लथात छ्रीसन्धित्वाद दधद अधिकदैर्घ्यं भुजपदोः लुठन भूमौ काक्वा विकलविकलं गद्गदवचा रुदन श्रीगौराङ्गो हृदय उदयन मां मदयति

    Sometimes Sri Caitanya Mahaprabhu would go to the house of Kasi Misra. There He would be greatly aggrieved, feeling separation from Krsna. The joints of His transcendental body would slacken, and His arms and legs would become elongated. Rolling on the ground, the Lord would cry out in distress in a faltering voice and weep very sorrowfully. The appearance of Sri Caitanya Mahaprabhu, awakening in my heart, maddens me.*

  5. Verse 5

    anudghāṭya dvāra-trayam uru ca bhitti-trayam aho vilaṅghyoccaiḥ kāliṅgika-surabhi-madhye nipatitaḥ tanūdyat-saṅkocāt kamaṭha iva kṛṣṇoru-virahād virājan gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati

    anudghatya dvara-trayam uru ca bhitti-trayam aho vilanghyoccaih kalingika-surabhi-madhye nipatitah tanudyat-sankocat kamatha iva krsnoru-virahad virajan gaurango hrdaya udayan mam madayati

    अनुद्घाट्य द्वारत्रयम उरु च भित्तित्रयम अहो विलङ्घ्योच्चैः कालिङ्गिकसुरभिमध्ये निपतितः तनूद्यत्सङ्कोचात कमठ इव कृष्णोरुविरहाद विराजन गौराङ्गो हृदय उदयन मां मदयति

    How wonderful it is! Sri Caitanya Mahaprabhu left His residence without opening the three strongly bolted doors. Then He crossed over three high walls, and later, because of strong feelings of separation from Krsna, He fell down amidst the cows of the Tailanga district and retracted all the limbs of His body like a tortoise. Sri Caitanya Mahaprabhu, who appeared in that way, rises in my heart and maddens me. *

  6. Verse 6

    svakīyasya prāṇārbuda-sadṛśa-goṣṭhasya virahāt pralāpaṇ unmādāt satatam ati kurvan vikala-dhīḥ dadhad bhittau śaśvad vadana-vidhu-gharṣeṇa rudhiraṁ kṣātotthaṁ gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati

    svakiyasya pranarbuda-sadrsa-gosthasya virahat pralapan unmadat satatam ati kurvan vikala-dhih dadhad bhittau sasvad vadana-vidhu-gharsena rudhiram ksatottham gaurango hrdaya udayan mam madayati

    स्वकीयस्य प्राणार्बुदसदृशगोष्ठस्य विरहात प्रलापण उन्मादात सततम अति कुर्वन विकलधीः दधद भित्तौ शश्वद वदनविधुघर्षेण रुधिरं क्षातोत्थं गौराङ्गो हृदय उदयन मां मदयति

    Because of separation from His many friends in Vrndavana, who were like His own life, Sri Caitanya Mahaprabhu spoke like a madman. His intelligence was transformed. Day and night He rubbed His moonlike face against the walls, and blood flowed from the injuries. May that Sri Caitanya Mahaprabhu rise in my heart and make me mad with love.*

  7. Verse 7

    kva me kāntaḥ kṛṣṇas tvaritam iha taṁ lokaya sakhe tvam eveti dvārādhipam abhivadann unmada iva drutaṁ gaccha draṣṭuṁ priyam iti tad-uktena dhṛta-tad- bhujāntar gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ

    kva me kantah krsnas tvaritam iha tam lokaya sakhe tvam eveti dvaradhipam abhivadann unmada iva drutam gaccha drastum priyam iti tad-uktena dhrta-tad- bhujantar gaurango hrdaya udayan mam

    क्व मे कान्तः कृष्णस त्वरितम इह तं लोकय सखे त्वम एवेति द्वाराधिपम अभिवदन्न उन्मद इव द्रुतं गच्छ द्रष्टुं प्रियम इति तदुक्तेन धृततद भुजान्तर गौराङ्गो हृदय उदयन मां

    “My dear friend the doorkeeper, where is Krsna, the Lord of My heart? Kindly show Him to Me quickly.” With these words Lord Sri Caitanya Mahaprabhu addressed the doorkeeper like a madman. The doorkeeper grasped His hand and replied very hastily, “Come, see Your beloved!” May that Lord Sri Caitanya Mahaprabhu rise within my heart and thus make me mad also.*

  8. Verse 8

    samīpe nīlādreś caṭaka-giri-rājasya kalanād aye goṣṭhe govardhana-giri-patiṁ lokitum itaḥ vrajann asmīty uktvā pramada iva dhāvann avadhṛto gaṇaiḥ svair gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati

    samipe niladres cataka-giri-rajasya kalanad aye gosthe govardhana-giri-patim lokitum itah vrajann asmity uktva pramada iva dhavann avadhrto ganaih svair gaurango hrdaya udayan mam madayati

    समीपे नीलाद्रेश चटकगिरिराजस्य कलनाद अये गोष्ठे गोवर्धनगिरिपतिं लोकितुम इतः व्रजन्न अस्मीत्य उक्त्वा प्रमद इव धावन्न अवधृतो गणैः स्वैर गौराङ्गो हृदय उदयन मां मदयति

    Near Jagannatha Puri was a great sand dune known as Cataka-parvata. Seeing that hill, Sri Caitanya Mahaprabhu said, “Oh, I shall go to the land of Vraja to see Govardhana Hill.” Then He began running madly to it, and all the Vaisnavas ran after Him. This scene awakens in my heart and maddens me.*

  9. Verse 9

    alaṁ dolā-khelā-mahasi vara-tan-maṇḍapa-tale svarūpeṇa svenāpara-nija-gaṇenāpi militaḥ svayaṁ kurvan nāmnām ati-madhura-gānaṁ murabhidaḥ sa-raṅgo gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati

    alam dola-khela-mahasi vara-tan-mandapa-tale svarupena svenapara-nija-ganenapi militah svayam kurvan namnam ati-madhura-ganam murabhidah sa-rango gaurango hrdaya udayan mam madayati

    अलं दोलाखेलामहसि वरतन्मण्डपतले स्वरूपेण स्वेनापरनिजगणेनापि मिलितः स्वयं कुर्वन नाम्नाम अतिमधुरगानं मुरभिदः सरङ्गो गौराङ्गो हृदय उदयन मां मदयति

    During Dola-yatra, the swing festival of Sri Sri Radha and Krsna, Lord Caitanya stayed under a charming pavilion and sweetly and jubilantly sang the holy names in the company of Svarupa Damodara and His other intimate devotees. That golden-limbed Sri Caitanya Mahaprabhu rises within my heart and maddens me.

  10. Verse 10

    dayaṁ yo govinde garuḍa iva lakṣmī-patir alaṁ purī-deve bhaktiṁ ya iva guru-varye yaduvaraḥ svarūpe yaḥ snehaṁ giridhara iva śrīla-subale vidhatte gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati

    dayam yo govinde garuda iva laksmi-patir alam puri-deve bhaktim ya iva guru-varye yaduvarah svarupe yah sneham giridhara iva srila-subale vidhatte gaurango hrdaya udayan mam madayati

    दयं यो गोविन्दे गरुड इव लक्ष्मीपतिर अलं पुरीदेवे भक्तिं य इव गुरुवर्ये यदुवरः स्वरूपे यः स्नेहं गिरिधर इव श्रीलसुबले विधत्ते गौराङ्गो हृदय उदयन मां मदयति

    Lord Caitanya was as kind to Govinda dasa as Lord Narayana is to Garuda. He was as devoted to Isvara Puri as Lord Krsna was to His guru, Sandipani Muni, the best of acaryas. And He was as affectionate toward Svarupa Damodara Gosvami as Lord Giridhari was toward Subala. That golden-limbed Sri Caitanya Mahaprabhu rises within my heart and maddens me.

  11. Verse 11

    mahā-sampad-dāvād api patitam uddhṛtya kṛpayā svarūpe yaḥ svīye kujanam api māṁ nyasya muditaḥ uro-guñjā-hāraṁ priyam api ca govardhana-śilaṁ dadau me gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati

    maha-sampad-davad api patitam uddhrtya krpaya svarupe yah sviye kujanam api mam nyasya muditah uro-gunja-haram priyam api ca govardhana-silam dadau me gaurango hrdaya udayan mam madayati

    महासम्पद्दावाद अपि पतितम उद्धृत्य कृपया स्वरूपे यः स्वीये कुजनम अपि मां न्यस्य मुदितः उरोगुञ्जाहारं प्रियम अपि च गोवर्धनशिलं ददौ मे गौराङ्गो हृदय उदयन मां मदयति

    Although I am a fallen soul, the lowest of men, Sri Caitanya Mahaprabhu delivered me from the blazing forest fire of great material opulence by His mercy. He handed me over in great pleasure to Svarupa Damodara, His personal associate. The Lord also gave me the garland of gunja that He wore on His chest and a stone from Govardhana Hill, although they were very dear to Him. That same Lord Sri Caitanya Mahaprabhu awakens within my heart and makes me mad after Him.*

  12. Verse 12

    iti śrī-gaurāṅgodgata-vividha-sad-bhāva-kusuma- prabhā-bhrājat-padyāvali-lalita-śākhaṁ sura-tarum muhur yo 'ti-śraddhauṣadhi-vara-balat-pāṭha-salilair alaṁ siñced vindet sarasa-guru-tal-lokana-phalam

    iti sri-gaurangodgata-vividha-sad-bhava-kusuma- prabha-bhrajat-padyavali-lalita-sakham sura-tarum muhur yo 'ti-sraddhausadhi-vara-balat-patha-salilair alam sinced vindet sarasa-guru-tal-lokana-phalam

    इति श्रीगौराङ्गोद्गतविविधसद्भावकुसुम प्रभाभ्राजत्पद्यावलिललितशाखं सुरतरुम मुहुर यो ऽतिश्रद्धौषधिवरबलत्पाठसलिलैर अलं सिञ्चेद विन्देत सरसगुरुतल्लोकनफलम

    This poem is like a celestial desire tree whose charming branches are its verses. Those branches appear very splendid because of the blossoming flowers of variegated expressions of ecstatic love for Lord Gauranga that grow there. If a person regularly waters this tree with lots of the water of careful and pure reading mixed with the powerful plant food of great faith, he will certainly be able to taste that tree’s heavy, nectarean fruit, the personal audience of Lord Gauranga.